ConcellosO BarcoÚltima hora

Carta de despedida á súa mai das fillas de Asunción Sarria “Chon”, veciña de Viloira (O Barco)

 

Nun concorrido e emotivo funeral, familia, amigos e veciños dábanlle no mediodía do 21 de novembro o seu último adeus a Asunción Sarria Barrio, veciña de Viloira (O Barco), quen rexentou durante anos o establecemento de hostalería Casa Ignacio, nesa mesma localidade.

No decurso deste funeral, unha das súas fillas, Marta Blanco Sarria, en nome tamén das súas irmás (Nuria e Leticia), lía unha sentida e agarimosa carta de despedida á súa mai, que se reproduce a continuación de xeito textual.

Mamá,

No sé por dónde empezar ni cómo expresar en estas palabras todo lo que significas para nosotras. Porque contigo hemos vivido tanto, hemos compartido tanto y hemos tenido tantos momentos que resulta imposible resumirlos en una carta.

Pero hoy queremos decirte algunas de esas cosas que quizás no te hemos dicho suficientes veces, recordarte lo importante que has sido para nosotras y todo lo que nos llevamos de ti.

Has sido una mujer buena, generosa, bonita por dentro y por fuera, con una sonrisa casi siempre en la cara y esa manera tan tuya de sacarle una broma a cualquier situación. Qué suerte hemos tenido de crecer contigo, de compartir tantas risas, conversaciones, confidencias y momentos que solo nosotras sabemos lo que significan.

Has sido nuestra madre, nuestro refugio, nuestro lugar seguro. Esa persona a la que siempre podíamos acudir, con la que podíamos hablar de todo y con la que, simplemente, nos sentíamos en casa.

Y hasta ahora, en estos últimos días, nos has seguido dando lecciones. Nos has explicado cómo querías que fuera tu despedida, nos has hablado de cómo afrontar el duelo y nos has intentado preparar para lo que viene. Porque, incluso en los momentos más difíciles, has seguido preocupándote por nosotras.

El otro día nos cogiste de la mano y nos dijiste que no nos preocupáramos, que nos iba a doler, pero que aprenderíamos a vivir con ello. Y nosotras te escuchábamos, intentando ser fuertes, aunque por dentro solo pensábamos en lo difícil que iba a ser todo. Porque nos dices que tenemos que aprender a vivir con ello, pero no nos has enseñado cómo vivir sin ti.

Estos días, tantas personas han venido a despedirse de ti, a acompañarte y a demostrarte cuánto te quieren. Y hoy, al ver a tanta gente reunida, hemos podido comprobar cuánto cariño has dejado a tu alrededor. Y es que no podía ser de otra manera, porque has sido una persona de esas que dejan huella.

Ojalá la vida hubiera sido más generosa contigo y hubieras podido disfrutar mucho más de todo lo bueno que merecías. Pero nos quedamos contigo, con tus risas, tus bromas, tus ocurrencias, tus consejos y con todos esos momentos que ahora se convierten en nuestros tesoros.

Gracias por cuidarnos, por querernos, por enseñarnos y por hacer de nosotras quienes somos. Gracias por haber sido nuestra mamá y por todos los momentos que hemos tenido la suerte de compartir contigo.

Y hoy nos gusta pensar que te has reencontrado con su padre, que por fin estáis juntos otra vez y que comienza para ti esa segunda parte a su lado. Que os quedan todas esas conversaciones, abrazos y momentos que la vida no os permitió compartir. Y que, de alguna manera, allí estarás feliz, acompañada de él.

Descansa, mamá. Ya no tienes que luchar más.

Nosotras nos encargaremos de seguir adelante, de cuidarnos, de estar juntas y de recordarte como eras. Y cuando nos acordemos de alguna de nuestras historias, de alguno de esos momentos que compartimos, seguro que, aunque nos duela, volveremos a sonreír.

Y tú ya sabes… te queremos como la trucha al trucho y como el infinito y más allá.

Te queremos, mamá. Hoy, mañana y siempre.

Fotos: O SIL.

Back to top button