Pouco despois da unha da madrugada, Fat Dog subía ao escenario e transformaba a natureza de Expourense. O festival de guitarras que comezara pola tarde terminaba convertido nunha pista de baile, atravesada por baixos electrónicos, pulsión punk, cultura rave e pogos. Entre aquel arranque e esta descarga final, máis de 3.000 persoas asistiran a unha programación que non separou o pasado e o presente en compartimentos distintos, senón que os fixo convivir durante máis de oito horas. Ese foi o verdadeiro relato da V edición de OurFest “comprobar como máis de catro décadas de música alternativa poden formar parte dunha mesma noite sen que as bandas históricas funcionen como pezas de museo nin as máis novas como unha simple promesa de futuro”.
As portas abríanse ás 17 horas do sábado 19 de setembro e Germán Salto poñía en marcha a xornada media hora despois. O músico madrileño deixou á vista o esqueleto clásico das súas cancións -melodías precisas, guitarras luminosas e ecos de power pop e rock americano- nun repertorio marcado pola etapa de Ollo de bife. O seu cuarto álbum devolve á banda ao centro da gravación e esa vocación orgánica trasladouse tamén ao escenario de Expourense. O paso cara a Triángulo de Amor Bizarro non foi unha ruptura, senón unha primeira torsión da tarde. A formación galega concentrou nun trío toda a intensidade dunha obra que leva máis de vinte anos evitando a repetición. As cancións da miña Catedral, o seu sétimo disco e o primeiro asinado por Rodrigo Caamaño, Isa Cea e Rafa Mallo nesta nova etapa, conviviron cunha linguaxe reconocible no que a melodía sempre parece a piques de quedar sepulta e, con todo, termina abríndose paso. Entre ambos os directos, e durante o resto dos cambios, Albert Petit Dj mantivo o pulso da xornada cunha selección que levou a súa cultura de música negra cara ao punk, o power pop e outros sons de guitarras.
The Dream Syndicate ofreceron moito máis que unha cita coa historia. Na súa única actuación en España en 2026, a banda de Steve Wynn asinou o gran concerto da noite cun directo construído desde a complicidade, a tensión e a liberdade. Sen auriculares internos, cos amplificadores sobre o escenario e os músicos atentos a cada movemento dos seus compañeiros, as cancións creceron e cambiaron mentres eran interpretadas. Desde a apertura con Halloween ata o desenvolvemento final de John Coltrane Stereo Blues, o grupo tratou o repertorio como materia viva e deixou unha desas actuacións capaces de alterar a temperatura de todo un festival.
The Mystery Lights recollía esa electricidade dándolle unha forma completamente distinta. A banda nada en California e asentada en Nova York acelerou a noite cun directo de garaxe punk, psicodelia e guitarras cargadas de fuzz, sen apenas conceder pausas entre cancións. Mike Brandon levou cada tema ao límite cunha presenza física e imprevisible, mentres o grupo trasladaba ao escenario a escuridade e a urxencia de Purgatory. Se The Dream Syndicate expandiran as cancións ata descubrir novas posibilidades dentro delas, The Mystery Lights concentráronas en impactos breves e viscerais, demostrando que o garaxe pode mirar cara aos anos sesenta sen funcionar como un exercicio de nostalxia.
Que toda esa viaxe puidese seguirse nun único escenario, sen solapamentos e dentro dun recinto cuberto forma parte do modelo que OurFest foi construíndo desde Ourense ao longo de cinco edicións. Unha aposta por incorporar a cidade aos roteiros das grandes xiras e achegar a Galicia propostas internacionais que non sempre atopan espazo nos circuítos habituais. Nesta edición, o festival volveu contado co apoio da Xunta de Galicia a través da Axencia Turismo de Galicia, no marco dos Concertos do Xacobeo, e da Deputación de Ourense, que acompaña o proxecto desde a súa primeira edición, así como coa colaboración do Concello de Ourense e Expourense.
The Jesus and Mary Chain tomaron Expourense cun repertorio que pronto abriu a porta a cancións como April Skies e Happy When It Rains e combinou o seu catálogo esencial co presente creativo de Glasgow Eyes. O momento máis especial chegou cando Isa Cea, que actuara horas antes con Triángulo de Amor Bizarro, subiu ao escenario xunto aos irmáns Reid para cantar Sometimes Always e Just Like Honey. O encontro deixou unha das imaxes da edición antes de que Reverence devolvese ao recinto toda a distorsión e a electricidade máis afiada da banda escocesa.
E entón apareceron Fat Dog. Na súa primeira actuación en Galicia, a banda do sur de Londres levou a Expourense a mestura de electropunk, techno, rock industrial e cultura rave que converteu WOOF. nun dos debuts máis axitados da nova escena británica. O seu concerto non buscou unha contemplación distante: reclamou corpos, movemento e unha resposta colectiva. A poucas semanas de publicar o seu segundo álbum, Cancel Me (I’m Tired), o grupo pechou a noite facendo desaparecer a fronteira entre o escenario e a pista de baile.
O final resumiu o sentido de todo o percorrido. OurFest “non celebrou a súa quinta edición mirando cara atrás, senón facendo convivir nun mesmo escenario bandas fundamentais e propostas actuais. As máis de 3.000 persoas reunidas en Expourense confirmaron que existe público para unha programación esixente, transversal e allea aos circuítos máis previsibles. E tamén que, durante unha noite, Ourense pode situarse no centro do mapa da música alternativa”, aseguran satisfeitos dende a organización.