Son Anxos as que por estas corredoiras pasan, cheas de memorias penduradas nas células dos corazois.
Resoan no ar: As risas, os xogos, as beceiras, o falar das xentes, os tiros dos cazadores, a ledicia da festa, as despedidas, o pranto e o canto dos paxaros.
Nas noites do verán, en Roblido, as luminarias brílan con todas as cores da paleta do pintor; lucecús entras silveiras do Porto, arremedando o ceo na terra. Ti segues a ser esa luz que deixou pegada en Nos.
Sendo: esa Mestra na escola de Santiago de Compostela; a amizade que ofrece o seu fogar; a ledicia da Comunidade da túa veciñanza;o servizo a quen o precisa;o Amor de irma,de filla,de…; o compartir da Biblioteca persoal que dá voltas entre os que aman a lectura.
Contigo non hai noite, nin hai tristura porque segues sendo a Anxos na Terra e na bóveda Celeste.
E das nosas bagoas saen Arcos da Vella para que té pasees por ela entre o Alén e a enerxía dourada do Amor, que todo o abrangue, ese que ti prácticas e con il iluminas as noites.Tal e coma o fan nas silveiras as luminarias da Terra. Boa viaxe a filla das Estrelas!.