Juan Corzo Álvarez, cantor e poeta natural de Celavente (O Bolo) ten escrito centos de coplas e poemas adicadas aos lugares, persoas, santos e acontecementos que lle son queridos. Ten escrito sobre sobre canto santo hai no santoral e moi especialmente sobre a súa benquerida terra e sobre pobos da contorna como Barxa ou as Ermitas.
Esa terra que hai unha semana foi pasto das chamas e pola que hoxe chora, igual que os centos de veciños que se viron afectados dun ou outro xeito, a través dunha copla cargada dunha profunda dor.
‘HAI MIÑA TERRA QUEIMADA’
COLPEXAR CON DURA VARA, VEXO CANTO NON QUIXERA,
VIRAN, MEUS OLLOS DA CARA, E DÍGOME, QUEN POIDERA,
SER PARA TRAS QUEN VOLTARA, E O TEMPO PRA TRAS CORRERA,
PARA QUE QUEN TE QUEIMARA, PENSARA, E NON O FIXERA.
MEU CORAZÓN, MINA TERRA, CHORA POR TI CANDO VEXO,
QUE OS PAXARINOS NON CANTAN, PORQUE O TEU NECRO PELEXO,
VISTE CON LUTOS QUE ESPANTAN, E O VERDOR QUE FOI EMBEXO,
XA NON VISTE AQUELA MANTA, DE COLORES QUE EU DESEXO.
PRA TI, MINA NAI GALEGA, PARA TI, MEU CELAVENTE,
PRA TI, QUE NO MUNDO PREGA, ALGUÉN QUE FOI DESCENDENTE,
DA TUA ESTIRPE QUE SE REGA, CON A SANGUE DUN LATENTE,
CORAZÓN, ONDE SE APEGA, A NOBLEZA DA TUA XENTE.
PORQUE NOS QUERES TAN MAL, MALA MAN, QUE PRENDE LUME,
O NOSO GRAN CAPITAL, CON BELEZA SEN IGUAL,
DEIXANDO EN CINSA CON FUME, NOSA GALICIA RURAL,
ENVOLTA EN PODRE CHEIRUME, POR TI, QUE LOUCO ANIMAL.
MATACHE OS ANIMALIÑOS, E OS ARBOLIÑOS PLANTADOS,
POR NOSOS ANTEPASADOS, TRABALLANDO HASTA VELLINOS,
QUE OS CUIDARON NAMORADOS, VENERADOS CUAL SANTINOS,
NUNHA PEANA POUSADOS, SEMPRE DENDE PEQUENIÑOS.
E AS LINGUAS QUE NUNCA CALAN, E DO QUE FAIN, VEISE POUCO,
QUE ADEPRENDAN DOS QUE CALAN, E A VIDA DAN POLO OUTRO,
QUE PARA SER BON GALÁN NON FAI FALTA LUCIR OURO,
TRAS DUNHA MESA NO CHAN, NIN MENTIR QUEDANDO ROUCO.
HAI MEU QUERIDO RURAL, QUE TANTO ADORO E VENERO,
CON MIÑA ALMA IMORTAL, EU DÍGOCHE QUE TE QUERO,
VER LIBRE DE TODO MAL, E A QUEN VEÑA DE GUERRERO,
PARA CLAVARCHE UN PUÑAL, DE PERSOA TEÑE UN CERO.
E NON QUERO TERMINAR, SEN DICIR AS GENEROSAS,
MANS QUE FORON A APAGAR, O LUME DAS CASAS NOSAS,
GRAZAS, SODES COMO ROSAS, E NON HAI PARA PAGAR,
BASTANTE PORQUE AS MANS VOSAS, NON SON DIGNO DE AS BICAR.
E AGORA MEU CORAZON, POLOS QUE SUFREN QUEIMADOS,
PIDE A DEUS SEXAN CURADOS, BENDECIDOS E SANADOS,
E DIGO TENDO RAZÓN, SODES REISES COROADOS,
DEFENDENDO CON PASIÓN, XUNTO OS QUE TIVESTES O LADO,
DAS FAUCES DAQUEL LEÓN, GALICIA E O SEU LEGADO,
E OS QUE A VIDA REGALARON, POLO BEN DOS QUE QUEDAMOS,
EN ESTA TERRA QUEIMADA, UN PADRE NUESTRO REZAMOS,
E A TERRA QUE ELES AMARON, CHORA, NAI DESCONSOLADA,
PO LA VIDA REGALADA, DOS XOVES QUE SE MARCHARON,
FOSTES GLORIA PARA OS MELS E QUEA GLORIA ETERNA SEXA,
ONDE VOS ACOLLA DEUS.